Inloggen
Gereformeerde Kerk vrijgemaakt in Heemse-Marslanden
De Levensbron

Sterke kerken van Christus op Papoea!

2 Timotheüs 2:2

“..vertrouw dat toe aan betrouwbare mensen, die bekwaam zijn om ook anderen te onderrichten”.

Een speerpunt van CEVEO tot 2018 is het ontwikkelen van gezond geestelijk leiderschap binnen de kerken op Papoea. We doen dat door middel van de Timothy Leadership Training (http://www.tlti.org), een cursus die zijn waarde al bewezen heeft binnen de Afrikaanse context. TLT is een laagdrempelige cursus voor kerkelijke leiders (oud en jong / man en vrouw) om samen na te denken over thema’s als pastorale zorg, rentmeesterschap, huiselijk geweld en bijbels preken met als motto 2 Timotheüs 2:2. Aan het einde van elke training maken de deelnemers actieplannen voor de komende tijd en dragen we elkaar op in gebed. Na zes maanden gaan we dan weer met elkaar verder. Dat klinkt erg mooi en dat is het ook, maar uitdagingen zijn er volop. We gaan naar het dorpje Butiptiri in het binnenland om te kijken hoe zo’n cursus eigenlijk verloopt.

Butiptiri

Het dorp is nogal leeg, merk ik op terwijl we ons verzamelen om met elkaar te beginnen. Butiptiri is een erg mooie plek: hoog gelegen in het normaal vlakke moerassige zuiden, veel fruitbomen, een eigen dominee (wat beslist een voorrecht is binnen de kerken hier met maar 12 predikanten) en de overheid heeft een heuse elektriciteits-generator laten bouwen. Ook de kerk ziet er mooi en verzorgd uit. De reden, met daarbij meteen het probleem, de kerk is gebouwd door Korindo, een Zuid-Koreaans bedrijf dat 30 kilometer verderop de grootste palmolieplantage van Papoea beheert. Ik ben de vorige dag met mijn ‘team’ aangekomen na zo’n 350 kilometer op de motor en anderhalf uur varen met een motorboot. Normaal doen we dat in een uurtje met een watervliegtuig van de MAF, maar als die zoals deze week even in onderhoud is, zijn er alternatieven. De ontwikkelingen gaan hier snel: 500 kilometer grotendeels geasfalteerde weg loopt er vanaf de zuidelijke stad Merauke het binnenland in. De weg is vooral tot aan de palmolieplantage in prima staat, zodat het eindproduct vlot vervoerd kan worden. We zijn hier voor het begin van de Timothy training, een traject wat zo’n 3 jaar duurt en waarin we elkaar elk halfjaar hopen te ontmoeten. Aan het einde ben ik als het goed is overbodig en, nog belangrijker, zijn de deelnemers toegerust om zelf de cursus door te geven. Mijn collega en enkele vrijwilligers zijn mee om tegelijk een zondagsschool-training te verzorgen.

Tja, het dorp is inderdaad nogal leeg. De meeste inwoners forenzen heen en weer tussen het dorp en “Kamp 19”, de plek zo’n 30 kilometer verderop waar Korindo een fabriek heeft en waar tenminste geld te verdienen valt. Forenzen is iets wat Papoea’s beslist niet vreemd is. In de tijd van de zending pendelde men al heen en weer tussen het dorp en de eigen grond om voedsel te halen en ook ver voor die tijd had men een semi-nomadisch bestaan. Maar toch is er frustratie: de kerkelijk leiders waarmee ik zit zijn duidelijk: mensen lijken te vergeten dat ze christen zijn, alleen maar werken en werken voor Korindo, maar ’s zondags in de kerk komen? Ho maar! Ze willen graag een kerkgebouw erbij in “Kamp 19”, maar de Koreanen zeggen: “We hebben jullie toch al een kerk gegeven in Butiptiri, laat eerst maar eens zien dat jullie echt wat willen!”.

We beginnen met onze cursus over pastorale zorg. Hoe dienen we Gods’ gemeente als leiders? Welk voorbeeld gaf Jezus en hoe kunnen we hem navolgen zijn de belangrijkste thema’s. En dan komen we uiteindelijk ook wel op bovenstaande problemen. Maar wennen is het wel, want die gekke Nederlandse trainer geeft eigenlijk helemaal geen antwoorden. TLT gaat over met elkaar discussiëren vanuit de veronderstelling dat deelnemers zelf, met als basis de Bijbel, veel relevantere oplossingen hebben. Dat verschil nogal van de gemiddelde training hier, waar de trainer vooral veel praat en mensen veel opschrijven en luisteren. Na een dag zitten we er goed in en het is, elke keer, geweldig om te merken hoe helder en toepasbaar de Bijbel is. Want wat zegt de bovenstaande, echt wel terechte, klaagzang nu eigenlijk over onze eigen rol in het pastoraat? Zijn we als kerkelijk leiders niet geroepen om te zien naar onze ‘schapen’? En zo ja, hoe doen we dat dan? Net als Jezus! Net als Jezus wachten we niet totdat mensen naar ons toe komen (Lukas 15:3-7). Net als Jezus komen we niet om gediend te worden, maar om te dienen (Johannes 10:14-15). En net als Jezus delen we in hun vreugde en verdriet! (Jesaja 40:11, Mattheüs 20: 29,34, Lukas 7:11-15).

Heel mooi natuurlijk allemaal, maar wat dan? Bij TLT maken alle deelnemers een actieplanning voor de komende zes maanden. Ze schrijven op welke ‘Koninkrijks-verandering’ (Filippenzen 1:6) ze verwachten en welke activiteiten ze daarvoor gaan doen. Huh? Papoea’s die 6 maanden vooruit plannen? Kan dat wel? Inderdaad is het leven hier vloeiender en lastiger te plannen. Maar dat neemt niet weg dat ook Papoea’s wel degelijk vooruit kunnen kijken. Het is hard werken, maar aan het einde van de week zijn de plannen er: het structureel bezoeken van alle gemeenteleden, het opzoeken van verloren schapen, het nieuw leven inblazen van de activiteiten in Kamp 19 en het verder uitbouwen van een evangelisatiepost. We dragen elkaar tenslotte op in gebed.

Een half jaar later ben ik terug. Deze keer gaan we het hebben over rentmeesterschap. Iets waar ze erg naar uitzagen met een oprukkende palmolie-plantage naast de deur. Het wordt inderdaad een boeiende week. Maar eerst natuurlijk die actieplannen van de vorige keer bespreken! Tja, sommige dingen waren toch wel lastig: alle gemeenteleden zijn nog niet bezocht en ‘verloren schapen’ actief opzoeken is een uitdagende bezigheid. Maar…. er is een nieuw groepje met catechisanten in Kamp 19 en in een ander dorpje (Naga) zijn 12 mensen gedoopt. Een al langer lopende evangelisatie, maar met Jezus’ actieve bediening als voorbeeld is er besloten door te pakken. Geen wondermiddel hoor, die TLT-cursus, maar met Gods hulp zetten we kleine stapjes voor de uitbreiding van Zijn koninkrijk.  

Hij zegent het werk van onze handen rijker dan we ons kunnen voorstellen…

Gerrit de Graaf